Περί όνου σκιάς

Μετάβαση στα σχόλια

Αδικία…
Για τα άγρια ζώα που τελούν υπό εξαφάνιση έχουν γραφεί τόσα και τόσα.
Τόνοι μελάνης ξοδεύτηκαν για τις χελώνες καρέτα-καρέτα.
Σύλλογοι, οργανώσεις κι εθελοντές παλεύουν για την προστασία της φώκιας μονάχους μονάχους.
Για το φτωχό γαϊδουράκι-γαϊδουράκι, που τείνει να εξαφανιστεί από την ελληνική ύπαιθρο, δεν χύθηκε ούτε ένα δάκρυ. Σε λίγο τα παιδιά μας θα ακούνε παροιμίες όπως “είπε ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα” ή “δυο γάιδαροι μαλώνανε σε ξένο αχυρώνα” και θα ρωτάνε να μάθουν τι είναι γάιδαρος. Το γαϊδουράκι, το βολικό αυτό και συμπαθές τετράποδο,που μέχρι πριν λίγες δεκαετίες δεν έλειπε από κανένα αγροτικό σπίτι, έχει πια εξαφανιστεί από τα περισσότερα ελληνικά χωριά.

Από την στιγμή που έπαψε να είναι χρήσιμο η τύχη του είναι προδιαγραμμένη.
Θα το συναντάμε μόνο στην εκκλησιαστική εικονογραφία της Κυριακής των Βαϊων, σε ιστορικά ανέκδοτα (“περί όνου σκιάς”), στις παροιμίες, στις παροιμιώδεις εκφράσεις (“γαϊδουρινό πείσμα”), στα παλιά παιδικά τραγουδάκια (“ήταν ένας γάιδαρος με μεγάλα αυτιά”), στα παραμύθια και στα ποιήματα όπως “η μπαλάντα του κυρ Μένιου” του Κ. Βάρναλη.

Και η ειρωνία είναι η εξής: όσο λιγοστεύουν τα συμπαθητικά γαϊδουράκια από την ελληνική ύπαιθρο, άλλο τόσο πληθαίνουν τα αντιπαθή και αγενή “γαϊδούρια” στις κοινωνίες των ανθρώπων. Και αυτή είναι η μεγαλύτερη αδικία τελικά. Φορώσαμε την “γαϊδουριά”, μια καθαρά δηλαδή ανθρώπινη συμπεριφορά που δηλώνει συνδυασμό αγένειας και αχαριστίας, σε ένα τόσο συμπαθητικό και άκακο τετράποδο.
Μεγάλη “γαϊδουριά” φίλε μου…

4 σχόλια

Filed under Κοινωνία