Η Τάμτα είναι γνωστή, αναγνωρίσιμη, διάσημη. Αν και είναι ειρωνεία να το λες για κάποιον που αφήνει το επώνυμό του στην άκρη και γίνεται γνωστός μόνο με το μικρό του όνομα, η Τάμτα είναι όπως συνηθίσαμε να λέμε “επώνυμη”.Δροσερή, καλλίγραμμη και καλλίφωνη, η νεαρή από την Γεωργία της πάλαι ποτέ κραταιάς Σοβιετικής Ένωσης, έγινε γνωστή στη χώρα μας μέσα από το μουσικό διαγωνισμό του MEGA “super idol” και πολύ γρήγορα έκανε τα δικά της βήματα στο χώρο του λαϊκοπόπ τραγουδιού. Τις τελευταίες βδομάδες το όνομά της παίζει πολύ δυνατά στα μέσα μαζικής αποβλάκωσης ενημέρωσης, μια που-αποκλείεται να μη το μάθατε-έχει θέσει σοβαρή υποψηφιότητα για να εκπροσωπήσει την ΕΡΤ στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision. Η Τάμτα βιώνει στην Ελλάδα, το δικό της παραμύθι της Σταχτοπούτας πάνω στις λαμπερές πίστες και στα πολύχρωμα εξώφυλλα περιοδικών και δίσκων και μακάρι να μη δει την καριέρα της να μεταμορφώνεται ξανά σε…κολοκύθα.
Η άλλη, είναι η Όλγα. Συμπατριώτισσα και μάλλον συνομήλικη με την Τάμτα ήρθε στην Ελλάδα πριν 4 χρόνια για να δουλέψει.Όταν ήρθε στην Ελλάδα και πιο συγκεκριμένα στο Ηράκλειο της Κρήτης, χρειάστηκε έξι μήνες για να μιλήσει τη γλώσσα μας και λίγο αργότερα έμαθε και να διαβάζει. Πολύ σύντομα έπιασε στα χέρια της τα βιβλία του Καζαντζάκη και εντυπωσιάστηκε από το έργο του μεγάλου συγγραφέα. Επιστρέφοντας στην Κρήτη από ένα ταξίδι που έκανε στην πατρίδα της την Γεωργία, δεν παρέλειψε να φέρει χώμα από τον Καύκασο, όπου είχε περπατήσει και ο Καζαντζάκης, και να το αφήσει στον τάφο του, γιατί όπως είπε ένιωσε την ανάγκη να το κάνει αυτό για το μεγάλο συγγραφέα.
Η αγάπη της για το έργο του Καζαντζάκη είναι τόσο μεγάλη που θέλει να φυτέψει μια αμυγδαλιά δίπλα στον τάφο του. «Αυτό που αναφέρει ο Καζαντζάκης για την αμυγδαλιά είναι συγκλονιστικό. Λέει ότι ζήτησαν από την αμυγδαλιά να μιλήσει για το Θεό και αυτή άνθισε. Ήταν το αγαπημένο δέντρο του και γι’ αυτό θέλω να το φυτέψω και θα πηγαίνω εγώ να το ποτίζω» λέει η Όλγα.
Για την οποία Όλγα δεν θα διαβάσετε σε καμιά εφημερίδα πανελλήνιας κυκλοφορίας, δεν θα γράψει γι’ αυτήν κανένα περιοδικό και δεν θα την δείτε σε κανένα τηλεοπτικό παράθυρο. Εκεί θέση έχουν μόνο η Τάμτα, ο Σαρμπέλ, ο Δάντης (όχι ο Αλιγκέρι, ό άλλος, ο σκέτος Δάντης) . Η Όλγα βρήκε μια μικρή γωνιά δημοσιότητας μέσα από την εφημερίδα “Πατρίς” του Ηρακλείου, στο site της οποίας μπορείτε να διαβάσετε το σχετικό ρεπορτάζ.
29 σχόλια
Κυριακή, Ιανουαρίου 28, 2007 σε 9:02 μμ
Η Όλγα βάζει τα γυαλιά σε πολλούς ελληναράδες
Κυριακή, Ιανουαρίου 28, 2007 σε 9:36 μμ
[...] 28th, 2007 · No Comments Olga [...]
Κυριακή, Ιανουαρίου 28, 2007 σε 10:49 μμ
μπράβο για το ποστ
Κυριακή, Ιανουαρίου 28, 2007 σε 11:51 μμ
Τα σέβη μου, για την επιλογή του θέματος!
Δευτέρα, Ιανουαρίου 29, 2007 σε 12:52 πμ
A.F.Marx ευχαριστώ για το link και το σχόλιο.
Εντεκα & Πάνο, ευχαριστώ για τα σχόλια σας.
Χαίρομαι που σας αρέσει το post
Δευτέρα, Ιανουαρίου 29, 2007 σε 1:10 πμ
Μπράβο γιά το θέμα σου.
Δευτέρα, Ιανουαρίου 29, 2007 σε 2:00 πμ
εξαιρετικό το ποστίδιον.
Δευτέρα, Ιανουαρίου 29, 2007 σε 4:31 πμ
Να γιατί αξίζει να υπάρχουν τα blog. Μπράβο για το θέμα!
Δευτέρα, Ιανουαρίου 29, 2007 σε 12:51 μμ
Επειδή υπάρχουν και άλλοι πλην Τάμτα, επειδή αυτοί οι άλλοι κάνουν κάποια πράγματα ίσως λιγότερο “εντυπωσιακά”, αλλά, πάντως, πιο γνήσια κι αυθόρμητα, κι επειδή γι’ αυτούς τους άλλους μόνο κάτι περιφερειακά έντυπα και τα blogs μιλάνε… ακόμη και μόνο γι’αυτό, λοιπόν, αξίζει να γράφουμε και να διαβάζουμε blogs…
Γνήσια και κυρίως γι’ αυτό όμορφη η ιστορία αυτή!
Δευτέρα, Ιανουαρίου 29, 2007 σε 8:58 μμ
Άψογος !!!
Δευτέρα, Ιανουαρίου 29, 2007 σε 9:06 μμ
…ό,τι πιο όμορφο διάβασα σε blog εδώ και καιρό.
Να είσαι καλά
Δευτέρα, Ιανουαρίου 29, 2007 σε 9:45 μμ
Εύγε.
Τρίτη, Ιανουαρίου 30, 2007 σε 1:24 πμ
Καταπληκτικό ποστ, μπράβο φίλε μου !!!
Τρίτη, Ιανουαρίου 30, 2007 σε 1:25 πμ
Αυτό θέλω να το δώ στο άρθρο…. Please!!!
Τρίτη, Ιανουαρίου 30, 2007 σε 2:08 πμ
μπράβο της όλγας. χίλια μπράβο.
με κάνει περήφανη που ζω στην ίδια χώρα μαζί της.
Τρίτη, Ιανουαρίου 30, 2007 σε 10:47 πμ
Discolata,
Παράφωνε,
Pascal,
Alas,
Οίστρε,
Aστεροειδή,
Cool platanos,
Dark Angel,
Ίνδικτε:
Ευχαριστώ για την επίσκεψη και τα καλά σας λόγια.
Τόσους μουσαφιραίους μαζί είχα πολύ καιρό να δω.
Τρίτη, Ιανουαρίου 30, 2007 σε 12:52 μμ
Η Όλγα θα έπρεπε να είναι στην τηλεόραση και όχι η Τάμτα, τουλάχιστων να είναι και οι δύο! Αλλιώς είναι αδικία.
Τρίτη, Ιανουαρίου 30, 2007 σε 6:09 μμ
Καταπληκτικό το άρθρο!
Τετάρτη, Ιανουαρίου 31, 2007 σε 4:22 μμ
Σύλβια : Το πολύ πολύ την Όλγα να την δείξει το Κρήτη-TV , ενώ την Τάμτα θα την βλέπουμε σε πανεθνικό δίκτυο…
Exiled: Θ’ αρχίσω να κοκκινίζω…
Δευτέρα, Φεβρουαρίου 5, 2007 σε 7:03 πμ
πολύ σωστά, η Όλγα είναι “ανώτερη” από την Τάμτα, αλλά εμείς οι κ…έλληνες δεν ενδιαφερόμαστε για κουλτούρα, μόνο για τα τσιφτετέλια: “… μετά τη μεγάλη επιτυχία οι παίκτες και συντελεστές της ομάδας διασκέδασαν μέχρι πρωίας σε γνωστό νυχτερινό κέντρο”.
Πέμπτη, Φεβρουαρίου 8, 2007 σε 2:40 πμ
Δεν σας καταλαβαίνω απόλυτα. Για να είναι αξιέπαινη η συμπεριφορά της Όλγας πρέπει οπωσδήποτε να προβληθεί στην τηλεόραση? Υπάρχουν πράγματα που δεν τα κάνουμε για να μας θαυμάσει ο κόσμος, τα κάνουμε γιατί έτσι νιώθουμε, τα κάνουμε μόνο για μας.
Παρασκευή, Φεβρουαρίου 9, 2007 σε 7:03 πμ
Έχεις δίκιο Τζίνα. Δε χρειάζεται να προβληθεί η Όλγα για να επιβραβευθεί. Θα ήταν καλό να προβάλλεται το μοντέλο Όλγα ως υγιές αντίβαρο στο μοντέλο Τάμτα. Το θέμα νομίζω είναι ότι προβάλλοντας μόνο το μοντέλο Τάμτα αυτό έχει γίνει πλέον το πρότυπο, και το μοντέλο Όλγα είναι η γραφική εξαίρεση.
Πέμπτη, Μαρτίου 8, 2007 σε 5:07 μμ
Γιατι ρε παιδια ;
Τι εχει το μοντελο της Ταμτα ;
Και τι εκανε η Ολγα για να επιβραβευθει;
Της αρεσει ο Καζαντζακης (αυτης και μερικων ακομα lol) και αποφασισε να φυτεψει μια ελια – ουπς συγνωμη ελιες φυτευει η Γιαννα- αμυγδαλια εννοουσα και εφερε και χωμα απο την πατριδα της που ειναι πιο καλο , και γι αυτο τον λογο πρεπει να την δειξει το cnn.Μαλιστα.
Εμενα μου αρεσει ο Τολστοι.Φευγω αυριο για Ρωσια . Καλεστε τα καναλια.
Τρίτη, Μαρτίου 20, 2007 σε 7:11 μμ
Καλά τα λέει ο Γιάννης…
Παρασκευή, Απριλίου 20, 2007 σε 6:22 μμ
Στο καλό Γιάννη!
Άμα δεν προλαβαίνεις να μας γράφεις, δεν πειράζει.
Πέμπτη, Μαΐου 17, 2007 σε 4:36 μμ
‘Εφυγε ο Γιάννης…
Υπομονή να γυρίσει από Ρωσία…
Τρίτη, Ιουνίου 26, 2007 σε 2:49 μμ
[...] ΠΟΣΤ ΠΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΙΣ Διαβάστε ΕΔΩ κάτι που [...]
Σάββατο, Μαρτίου 22, 2008 σε 11:19 μμ
Hello everybody, my name is Damion, and I’m glad to join your conmunity,
and wish to assit as far as possible.
Παρασκευή, Δεκεμβρίου 4, 2009 σε 11:21 πμ
Υπάρχουν άνθρωποι που είναι και άνθρωποι που δεν είναι. Οι πρώτοι είναι ο εαυτός τους, θέλουν να μάθουν κάτι παραπάνω, μοχθούν για μιά ιδέα, προσαρμόζονται σε νέες προκλήσεις και κυρίως αγκαλιάζουν τη γνώση. Μεγάλα λαμπερά αστέρια στο στερέωμα της ζωής.
Εκείνοι που “δεν είναι” δεν έχουν τίποτα να δείξουν, ο εαυτός τους υπάρχει μόνο εφόσον οι άλλοι τον αναγνωρίζουν. Για πόσο όμως θα μπορεί αυτός ο εαυτός να κρατάει το σκήπτρο της δημοσιότητας όταν ο άνθρωπος δεν έχει μάθει να κάνει και τίποτ’ αλλο παρά μόνο το επιφανειακό;