Ο αόριστος είναι ο χρόνος των ρημάτων που δείχνει ότι κάτι έγινε στιγμιαία στο παρελθόν.
Ο αόριστος είναι ο χρόνος που συνηθίζεται στις τηλεοπτικές και όχι μόνο νεκρολογίες.
Γεννήθηκε…
Σπούδασε…
Εργάστηκε…
Διετέλεσε…
Τίμησε…
Τιμήθηκε…
Παρά το ότι ονομάζεται αόριστος ο ρηματικός αυτός χρόνος, στις νεκρολογίες υποδηλώνει το οριστικό και αμετάκλητο τέλος του εκλιπόντος.
Υπήρξε… Δεν υπάρχει πια.
Έζησε… Δεν ζει πια.
Merikes fores,otan prokeite gia nekrologies…gia kati toso oristiko..kalitera na milas aorista.
Διαφωνώ.Η αοριστία υποδηλώνει φόβο, ο φόβος συνεπάγεται δειλία να αντιμετωπίσεις το οριστικό.Δεν υπάρχει λόγος να συμβαίνει αυτό.
Πολύ καλό.
Bάλτε search στη λέξη “απατεωνας” στο Google και απολαύστε το αποτέλεσμα
http://www.google.gr/search?sourceid=navclient&ie=UTF-8&rls=DVXA,DVXA:2005-28,DVXA:en&q=%CE%B1%CF%80%CE%B1%CF%84%CE%B5%CF%89%CE%BD%CE%B1%CF%82
… όσο είναι καιρός γιατί Λιακόφιλοι στείλαν mail στο google.
+βλογιοκοψον+
Αμάν τί μούκανες! Από τα “σαγόνια του καρχαρία” -που μετά φοβόμουν να βουτήξω στη θάλασσα- είχα να πάθω τέτοια ζημία. Έτσι και τώρα έχω πάθει τέτοιο γλωσσικό κοψοχόλιασμα που θα με κάνεις να κόψω τον πεθαμενατζίδικο αόριστο και να μιλάω μόνο σε ολοζώντανο ενεστώτα. Άντε μετά να συνεννοηθώ. Μια γλώσσα μού είχε απομείνει να τσαλαβουτάω ανέμελα, πάει κι αυτή.
O αόριστος είναι ο χρόνος της μνήμης και η μνήμη είναι αυτή που μάς οδηγεί στο αύριο. Ετσι δεν είναι;
Μού άρεσε πολύ το ποστ σου, οπως και εκείνο με τους συγγραφείς.
..για πάρε πάσα και πέστα…
panik,eisai edw?kairo exeis na postareis…!
Έι, που εξαφανίστηκες εσύ??
Εγραφε αλλά χάθηκε. Αναμένωμεν επιστροφή.
Να είσαι καλά.:)))
…δεν νομίζεις ότι παρατράβηξε το καλαμπούρι;…
ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ, βγέεεεεεεες
….κι η ζωή συνεχίζεται για να μπορούμε
να φτιάχνουμε παρελθόν!!
δεν ξέρω αν ο φόβος συνεπάγεται δειλία όπως λέει η τζίνα. αυτό που ξέρω είναι ότι μου άρεσε το κείμενο… και με προβλημάτισε και λίγο να σου πω την αλήθεια.
Να σου πω, την αλήθεια μου, νομίζω ότι ο αόριστος των κάθε λογής νεκρών είναι ένας εμπνευσμένος χρόνος.
Δηλώνει το τέλος του “χρόνου”. Εγώ τον αντιλαμβάνομαι απλά “Πήγα, είδα, και όχι νίκησα αλλά έφυγα”. Οι άλλοι διαβάζουν ή ακούν κουνάνε το κεφάλι με τη σπουδαιότητα του μακαρίτη και that’s all..
Στις κηδείες όπως και στη ζωή, στο στάδιο του κεφέ της παρηγοριάς ξεχνιούνται όλα..
Μου θύμισε λίγο το Λαυρέντη (το λαμπρό άνθρωπο, τον οικογενειάρχη, τον πατριώτη), τον ήρωα του ΕΠΙΤΥΜΒΙΟΥ για τον οποίο ο Μανόλης Αναγνωστάκης έβγαλε την κραυγή του στους τόσους αόριστους της νεκρολογίας του:
Α ΡΕ ΛΑΥΡΕΝΤΗ, ΕΓΩ ΠΟΥ ΜΟΝΟ ΤΟ ‘ΞΕΡΑ ΤΙ ΚΑΘΑΡΜΑ ΗΣΟΥΝ
Μα πιο πολύ μου θύμισε το Φίλιππο που ήτανε στραμμένος σ’ άλλα οράματα παρόλο που πολλά του τάξαμε από λάφυρα και από σειρήνες…
Και μου τον θύμισε γιατί στοχάζομαι μαζί με το Τάκη Σινόπουλο πως
ΕΦΥΓΕ ΟΡΙΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΑΜΕΤΑΚΛΗΤΑ
Δε θα ξανάρθει ο Φίλιππος σε τούτη την ακίνητη κοιλάδα!
Δε θα ξανάρθει…. ΓΙΑΤΙ
“το αίμα του ακούγοντας ανέβηκε τα λαμπερά βουνά”
αφήνοντας πίσω την κυρία Πανδώρα να μιλάει μόνο περί σώματος η χηρευάμενη…
Φίλιππος και Λαυρέντης, δύο διαφορετικές οπτικές γωνίες για τον ΑΟΡΙΣΤΟ…