«Ζ»

Tριάντα χρόνια πριν, ξημερώματα Σαββάτου, πρωτομαγιά του 1976, ο Αλέκος Παναγούλης άφηνε την τελευταία του πνοή, θύμα ενός παράξενου αυτοκινητιστικού ατυχήματος ,που μέσα στο κλίμα εκείνης της εποχής άφηνε βαρειές υποψίες ότι δεν ήταν ένα "τυχαίο" ατύχημα. Ο βουλευτής τότε Αλέκος Παναγούλης ερευνούσε τα αρχεία της ΕΣΑ και το γεγονός αυτό ήταν φυσικό να συνδεθεί με το τροχαίο. Στο πεδίο του Άρεως, όπου γινόταν η πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση, χιλιάδες άνθρωποι όταν ανακοινώθηκε η είδηση του θανάτου του τον αποχαιρέτησαν τραγουδώντας το «Πέσατε θύματα αδέλφια εσείς…» Ήταν η μέρα που τα λουλούδια της πρωτομαγιάς βάφτηκαν με το αίμα του Παναγούλη.Ήταν η μέρα που ο Αλέκος Παναγούλης άρχισε να το μοιράζεται με τον Γρηγόρη Λαμπράκη το "Ζ" της Ιστορίας.

Advertisements

7 Σχόλια

Filed under Πρόσωπα

7 responses to “«Ζ»

  1. Ήταν λίγο μετά το Πάσχα, αν θυμάμαι καλά, γιατί ήμασταν στο χωριό της μητέρας μου. Είχαμε κανονίσει εκδρομή, τα 16άρικα, που διαβάζαμε την Αυγή, αλλά συνείδηση δεν είχαμε ακόμη. Μπήκε στο σπίτι ο μεγαλύτερος αδελφός μου κατάχλωμος και μας είπε: Σκότωσαν τον Παναγούλη! Μας μιλούσε όλη τη μέρα γι αυτόν… δεν πήγαμε εκδρομή, κάναμε μάθημα ιστορίας…!!!

  2. Φιλοξενούσα μια φίλη δανέζα τότε και μάθαμε και είδαμε στις ειδήσεις και δεν το πίστευα και ήρθαν κι άλλοι φίλοι και πήγαμε στην κηδεία και κλαίγαμε και έκανε κουφόβραση.. αποπνιχτική ατμόσφαιρα.. έκλαιγε και η ξένη κοπέλα, ίσως πιο πολύ κι από μένα.. ρίξαμε στο ανοιχτό μνήμα από ένα κόκκινο τριαντάφυλλο καθένας..
    Ξεχνιούνται αυτά; Κιόμως, ούτε που το θυμήθηκα χτες.

    Ευχαριστώ, πολύ καλό ποστ. 🙂

  3. Θυμήθηκα τη Φαλάτσι. Πόσο ευφυώς είχε βαφτίσει το πορτραίτο του. «Ένας άνδρας». Τότε μου φαινόταν χαζό. Ήμουν μικρή για να ξέρω πόσο σπάνια αξία είναι ο ανδρισμός. Αλλά μας μαθαίνει πολλά ο χρόνος.

    Καλό μήνα, αδελφέ.

  4. Σχεδόν 16, βγαίνοντας από το σπίτι, μου είπε να νέα ένα γειτονόπουλο. «Μεθυσμένος θα ήταν», είπε. Ήξερα καλύτερα. Και οι γονείς που το συζητήσαμε το ίδιο.

  5. Kαι τον έχουμε όλοι μας τόσο ξεχάσει. Δε του πρέπει του Αλέκου αυτή η επετειακή μνήμη!

  6. *Raffinata, Rodia, Mirandolina, Composition Doll : χάρηκα που γράψατε εδώ τις προσωπικές σας αναμνήσεις από εκείνη τη μέρα
    *Λαμπρούκε : Και τον Παναγούλη ξεχάσαμε και τόσους άλλους…
    Δυστυχώς…
    *Rodia: μάλλον δεν έχεις διαβάσει το post που είχα γράψει ειδικά για σένα
    Διάβασε το με την 1η ευκαιρία…
    https://panicroom.wordpress.com/2006/02/16/
    to-%ce%b1%cf%80%ce%b1%cf%81%cf%87%ce%ac%ce%b9%ce%bd%cf%84-%cf%84%cf%89%ce%bd-blogger/

  7. Ντροπή ένιωσα που ξέχασα.

    Και νιώθω ντροπή, γιατί η αμνησία μας είναι το καλύτερο όπλο τους.

    Ευτυχώς, κάποιοι –εδώ- αναπνέουν ακόμα καυτό αέρα.

    Με όλη μου την καρδιά εύγε για το ποστ σε σένα αλλά και στη Lemon που κάνει την αναφορά και από τις σελίδες της οποίας ήρθα μέχρι εδώ.

    Με είχε απορροφήσει νέφος ραδιενεργό αυτές τις μέρες.

    Eυχαριστώ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s