Πατέρες και γιοί


Κάποτε πηγαίναμε στο γήπεδο με τον πατέρα.
Επαρχία, χωμάτινα γήπεδα,τσιμέντο στις κερκίδες, μάχες για τη φανέλα.
Ο πατέρας αγόραζε καθώς μπαίναμε στο γήπεδο τα φελιζόλ για να καθήσουμε πιο αναπαυτικά στις τσιμεντένιες κερκίδες. Μόλις καθόμασταν με κερνούσε πασατέμπο και ντόπιο αναψυκτικό τύπου κόλα.
Όταν άρχιζε το παιχνίδι, μπορεί τα μάτια μας να ήταν καρφωμένα στον αγωνιστικό χώρο , τα αυτιά μας όμως ήταν προσηλωμένα στο τραντζιστοράκι. Διπλή λαχτάρα, διπλές χαρές, διπλές λύπες. Μια για την τοπική ομάδα μας, και μια για την άλλη, την μεγάλη, την ομαδάρα μας.Oι Κυριακές μας είχαν τη γεύση και το άρωμα του κοκκινιστού που μαγείρευε η μάνα, αλλά ποτέ δεν ήταν ίδιες.Η κάθε Κυριακή είχε το όνομα του αντίπαλου της "ομαδάρας" μας, τη γλύκα της νίκης ή την πίκρα της ήττας.
Τον γιο μου δεν τον έχω πάει ποτέ σε γήπεδο ακόμα. Τον παίρνω δίπλα μου και βλέπουμε κανένα ματς στην τηλεόραση. Γρήγορα όμως βαριέται, αποσπάται η προσοχή του και ασχολείται με κάτι άλλο.
Είναι μικρός ακόμα και πιο πολύ προτιμά να κλωτσά ο ίδιος μια μπάλα παρά να βλέπει στην τηλεόραση κάποιους άλλους να το κάνουν αυτό. Θέλω όμως να πάμε μαζί και στο γήπεδο. Να χτίσει κι αυτός τις δικές του αναμνήσεις από κυριακές στο γήπεδο με τον δικό του πατέρα.

Advertisements

6 Σχόλια

Filed under Μικρόκοσμος, Ω! Τι κόσμος μπαμπά...

6 responses to “Πατέρες και γιοί

  1. ο μπαμπάς μου με πήγαινε στην Τούμπα προσπαθώντας (μάταια) να με κάνει ποδοσφαιρόφιλο. παρά την αδιαφορία μου οι αναμνήσεις μου είναι υπέροχες – παραστάσεις απίθανες, κόσμος πολύς, hot dogs και αυτό που αργότερα θα ονομάτιζα ‘οργασμό’ όταν έμπαινε το γκολ. [δε χρειάζεται πίεση πάντως, ξέρετε πως είναι τα παιδιά και η αντίστροφη ψυχολογία τους…]
    🙂

  2. Είχα πάει κι εγώ στο γήπεδο με τον πατέρα μου μικρός.Και στη μεγάλη και στη μικρή ομάδα.Ανεξίτηλες αναμνήσεις.
    Ευτυχώς κόλλησα με την αρρώστια της γαυροσύνης νωρίς και γλίτωσα από το να κολλήσω καμιά άλλη.Σ’αυτό βοήθησε και το γήπεδο και ο πατέρας μου.
    Αντίστροφη ή μη ψυχολογία, θα το πνίξω το παιδί μου αν έρθει και μου πει ότι είναι άλλη ομάδα.Στον Καιάδα!

  3. ομορφη περιγραφη…

    τα παιδια τελικα ειναι ευτυχια…

  4. Ο δικός μου θα έχει φτάσει 3 1/2 χρονών του χρόνου που έχει τελικό champions league στην Αθήνα. Οριακά τα πράγματα, δε νομίζω ότι θα το καταλάβει για να τον πάω…Πάντως Μουντιάλ βλέπουμε ήδη μαζί, ειδικά αν είναι βράδυ και ψάχνει δικαιολογία για να μην πάει στο κρεβάτι του.
    Νεροπίστολο, αντίστοιχα εγώ έχω απειλήσει την γυναίκα μου με τεστ DNA άμα κάνει καμιά σαχλαμάρα ο μικρός και μου πει ότι δεν είναι…ξέρεις εσύ… ;^p

  5. Μπαμπάδες και υιοί. Κανονικά δεν χωράω εδώ. O δικός μου πατέρας δεν ευτύχησε να μυήσει τον γιό του στις Κυριακάτικες επισκέψεις στα γήπεδα. Και ευχαρίστως κάποτε πήρα την θέση του. Κυριακές στη Φιλαδέλφεια. Φελιζόλ, τρανζιστοράκι και «αρχίζει το μάτς». Θυμάμαι την καγκελόπορτα του πάρκινγκ όταν επιστρέφαμε στο σπίτι. Ιδανικό τέρμα για τα σουτ των «ξαναμμένων» φιλάθλων της γειτονιάς. Μικρών και μεγάλων.
    Μην μυήσετε μόνο τους γιους σας στα γήπεδα. Έχουν κι οι κόρες δικαίωμα. 🙂

  6. Oίστρε με έβαλες στη θέση μου….
    Το ποστ μου δεν ήταν political correct
    Έπρεπε να το ονομάσω «γονείς και παιδιά»
    :-p
    Σαν περιοδικό θα έμοιαζε τότε…
    χαχαχαχα!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s