Oταν ο Lecanes Chimenes επιστολογραφεί…

Τον Σεπτέμβρη του 1993 ο αυτοκράτορας της Ιαπωνίας Ακιχίτο έκανε επίσημη επίσκεψη στο Βέλγιο. Η γνωστή εφημερίδα Le Soir φιλοξένησε στη σελίδα αλληλογραφίας δυο επιστολές γραμμένες από γιαπωνέζους που κατοικούν στις Βρυξέλλες με θερμές ευχαριστίες για την υποδοχή που επιφύλαξαν οι αρχές στον υψηλό επισκέπτη. Ο πρώτος επιστολογράφος, ο SSO’ TUTTA ‘N TAJO, έγραφε ότι «για μας τους «γιαπωνέζους του Βελγίου» η επίσκεψη του αυτοκράτορα υπήρξε μια ευκαιρία να γίνουμε περισσότερο γνωστοί σε μια χώρα τόσο μακρινή κι αλλιώτικη απ’ τη δική μας, στην οποία όμως αισθανόμαστε σα στο σπίτι μας». Πρόσθετε μάλιστα και μια εθνική παροιμία απ’ τον ιαπωνικό βορρά: «Ο ταξιδιώτης που υποδέχεσαι σπίτι σου, θα πάρει πάντοτε κάτι από σένα εκεί που θα πάει.» Ο δεύτερος αναγνώστης, ο MIPRUDE LAFIKA παραπονιόταν ότι «όταν σκέφτεται κανείς την Ιαπωνία, στο μυαλό του έρχονται μόνο τα αυτοκίνητα, και ξεχνάει ότι η Ιαπωνία είναι μια χώρα με αρχαία παράδοση. Η Ευρώπη μας αντιμετωπίζει πάντοτε ανταγωνιστικά και δεν φαντάζεται ότι αυτό που ζητάμε κι εμείς -όπως κι εκείνη- είναι η πρόοδος του ανθρώπου στο σύνολό του». Η εφημερίδα πρόβαλε τις δυο επιστολές κάτω απ’ τον τίτλο «Η επίσκεψη του αυτοκράτορα και της αυτοκράτειρας της Ιαπωνίας στο Βέλγιο ευχαρίστησε τους γιαπωνέζους που κατοικούν εδώ» και τις συνόδευσε με κατάλληλη φωτογραφία του Ακιχίτo. Οσοι αναγνώστες της Soir γνωρίζουν ιταλικά ακόμα γελάνε. Το επίθετο του πρώτου «γιαπωνέζου» διαβάζεται σε ιταλική διάλεκτο «Είμαι γεμάτη τρύπες» (Sono tutta un taglio), και του δεύτερου «Με τρώει το μουνί μου» (Mi prude la fica).

Φυσικά δεν επρόκειτο για σύμπτωση. Πίσω κι από τις δύο επιστολές κρύβεται το ίδιο πρόσωπο, ένας ιταλός υπάλληλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης, ο οποίος ζει πολλά χρόνια στις Βρυξέλλες και γνωρίζει καλά τόσο τη νοοτροπία των ξένων κατοίκων της ευρωπαϊκής πρωτεύουσας, όσο και τις προτιμήσεις των βέλγικων εφημερίδων. Από το 1991 μέχρι σήμερα έχει κάνει την εμφάνισή του στις στήλες της Soir με ποικίλα ψευδώνυμα από όλα τα μέρη του κόσμου. Η κατασκευή ψεύτικων ονομάτων που ηχούν παράξενα σε διάφορες γλώσσες είναι ένα συνηθισμένο αστείο που το γνωρίζουμε και στην Ελλάδα από την ηλικία του δημοτικού. Ο ισπανός Λεκάνες Χιμένες και οι γιαπωνέζοι Γιαταμπάζα και Καφασάκι Μεμούρα είναι γνωστοί ανά το πανελλήνιον. Στην περίπτωση όμως του ιταλού επιστολογράφου έχει συντελεσθεί και το δεύτερο βήμα. Εχει πάρει σάρκα και οστά ο ψευδώνυμος αλλοεθνής και απευθύνεται με κάθε σοβαρότητα στους βέλγους αναγνώστες.
Το εντυπωσιακότερο στοιχείο είναι το πλήθος των επιστολών που κατόρθωσε να περάσει στις στήλες της Soir ο συστηματικός ιταλός. Εκμεταλλευόμενος την αντιζηλία των βέλγων με τους γάλλους πέτυχε να δημοσιεύσει στο ίδιο φύλλο τη μαρτυρία ενός «γιαπωνέζου», του YO GODOTU SUDA και μιας «ισπανίδας», της ESPERANZA DE ESCOPAR, με καλά λόγια για τη φιλοξενία και την ανεκτικότητα της βέλγικης κοινωνίας σε σύγκριση με τη γαλλική. Πού να πάρει χαμπάρι η εφημερίδα ότι το πρώτο όνομα σημαίνει στα ιταλικά «Εγώ χύνω, εσύ ιδρώνεις» (Io goto tu sudi), και το δεύτερο «Ελπίδα για γαμήσι» (Speranza di scopare).
Στο ρεπερτόριο του επιστολογράφου περιλαμβάνονται δυο αφρικανοί που πραγματεύονται την επίσκεψη του Πάπα στο Ζαϊρ και σχολιάζουν την πτώση των δικτατορικών καθεστώτων, ο MAZZA KEIGO («Τι ωραίο παλικάρι», Μazza che figo) και ο VAFFA ‘N BRODO («Αει γαμήσου»). Οσο για την MARIA DOLORES DE FINCA Y DE PANZA («Πόνοι στο μουνί και την κοιλιά») αυτή υπερασπίζεται τους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Ο ALI AL HO BENDUR («Τον έχω πολύ σκληρό», Li l’ ho ben duro) σχολιάζει τις ειρηνευτικές συνομιλίες Ισραήλ-Παλαιστινίων, και ο SOCMEL BEN-IN-PUNTA («Ρούφα τον καλά στο κεφάλι», Succhiamelo bene in punta) εγκρίνει τον βομβαρδισμό της Βαγδάτης από τις ΗΠΑ. Ο SBREGA MILANO («Σπάσε μου τον κώλο», Sbregami l’ ano) χαιρετίζει την παρουσία βέλγου στρατηγού στην ηγεσία των δυνάμεων του ΟΗΕ στην πρώην Γιουγκοσλαβία και η FIGHINA SEMINOVA («Ημικαινούρια μουνίτσα») υπερασπίζεται με πάθος την ομοσπονδιακή δομή του Βελγίου. Τον κατάλογο κλείνει η ελληνίδα MIKA THELADOGRATHIS («Δεν στον δίνω ούτε τσάμπα», Mica te la do gratis)…
Επειδή κάποιοι ειρωνεύτηκαν την Soir που αδυνατεί να κλείσει τις στήλες της στον μυστηριώδη επιστολογράφο, αυτός βάλθηκε να αποδείξει ότι το ίδιο μπορούν να πάθουν οι εφημερίδες όλου του κόσμου. Tον Μάρτιο του 1994 οι Financial Times δημοσίευαν επιστολή του κ. MANKO PEKKULO, μέλους υποτίθεται της φιλανδικής επιτροπής στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Την επομένη, η έγκυρη εφημερίδα διόρθωνε το λάθος της. Είχε καταλάβει ότι ο κύριος «Ούτε για πλάκα» (Manko per il culo), δεν είχε σχέση με Φιλανδό… Το ίδιο βράδυ, ο ιταλός επιστολογράφος έπινε στην υγεία των Financial Times τη σαμπάνια που κέρδισε από το στοίχημα ότι «θα τα καταφέρει και μ’ αυτούς».
Απ’ ό,τι μαθαίνουμε, τη δόξα του ιταλού «ευρωκράτη» έχει ζηλέψει έλληνας συνάδελφός του με αξιόλογες επιδόσεις στη μίμηση γλωσσικού ύφους. Η διαφορά είναι ότι στο στόχαστρο του νέου ψευδώνυμου επιστολογράφου βρίσκονται οι ελληνικές εφημερίδες, οι οποίες ήδη αρχίζουν να βομβαρδίζονται από γράμματα και fax ποικίλου περιεχομένου και με «περίεργους» αποστολείς. Συντάκτες ύλης γρηγορείτε!

Το κείμενο αυτό του «ιού» δημοσιεύτηκε στο ίδιο αφιέρωμα («Αποκριές στο ληξιαρχείο» –Ελευθεροτυπία, 26/2/1995) και είναι συνέχεια του κειμένου που ανέβηκε χθες στο δωμάτιο πανικού.

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Διαβάζω, Εφήμερες απο-τυπώσεις, Κοινωνία

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s