Category Archives: Διαβάζω

Αναζητώντας γυμνοί την έμπνευση…

Πολλοί συγγραφείς όταν γράφουν ένα βιβλίο ξεγυμνώνουν την ψυχή τους και μας αποκαλύπτουν τον εσωτερικό τους κόσμο.
Υπάρχουν όμως και κάποιοι διάσημοι συγγραφείς οι οποίοι για να μπορέσουν να γράψουν τα αριστουργήματά τους, ξεγύμνωναν πρώτα το σώμα τους και μετά την ψυχή τους.
victor-hugo.jpgΟ Βίκτωρ Ουγκό, ο μεγάλος αυτός Γάλλος ποιητής, μυθιστοριογράφος και δραματουργός , ο συγγραφέας της «Παναγίας των Παρισίων» και των «Αθλίων», όταν κάποια στιγμή αισθάνθηκε ότι μπλοκάρει η συγγραφική του έμπνευση, σκαρφίστηκε ένα τέχνασμα προκειμένου να πιέσει τον εαυτό του να ξαναγράψει. Διέταξε τον υπηρέτη του να του κρύψει όλα τα ρούχα και να τον αφήσει γυμνό , παρέα μόνο με την πένα και τα χαρτιά του, ώστε να μην έχει τίποτε άλλο να κάνει παρά να στρωθεί στο γράψιμο. Συνέχεια

Advertisements

8 Σχόλια

Filed under Διαβάζω, ΛογοΤΕΧΝΗματα, Πρόσωπα

Εικόνες δρόμου ασπρόμαυρες…

Ο Γιώργος Φραντζεσκάκης, που επιμελείται την ζωοφιλική στήλη «Κ9 Life» στο ένθετο περιοδικό «Κ» της Κυριακάτικης Καθημερινής, ζήτησε από τους αναγνώστες του να τού στείλουν ποιήματα για τους τετράποδους φίλους τους. 66 αναγνώστες ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα του δημοσιογράφου στέλνοντας τα ποιήματά τους και στον περιορισμένο χώρο της στήλης του, ο Γ. Φραντζεσκάκης δημοσίευσε 2 από αυτά.
Το ποίημα του Χρήστου Αμανατίδη, που με συγκίνησε περισσότερο το αναδημοσιεύω εδώ:

Εικόνες δρόμου ασπρόμαυρες
Πλησίασε δισταχτικά
και μύρισε ο σκύλος.
Δεν τόνε γαύγισε ωστόσο.
Ήξερε τι σημαίνει να σε διώχνουν.
Τον είχαν γαυγίσει πριν
οι άνθρωποι κι αυτόν
και ήξερε τι είναι να σε διώχνουν.
Έκανε λίγο άκρη ο άνθρωπος
για να χωρέσει και ο σκύλος
στο πρόχειρο υπόστεγο του δρόμου.
Ουρανομήκες ουρανοκατέβατο νερό
τους έβρεχε τα πόδια
και κρύωναν.
Τους έπλενε τα πόδια ο Θεός,
των ταπεινών,
όπως παλιά σε δείπνο μυστικό.
Μα μόνο μέχρι εκεί!
Απέστρεψε το βλέμμα
και τους αποκήρυξε.
Κάπου στον κόσμο ανάβει ένα κερί.
Μα αδυσώπητοι οι σκληροί καιροί
αλλού μοιράζουνε στοργή
κι αλλού απλόχερα οργή.
…πάλι χωρίς φαϊ τα άφησε ο Κύριος,
τα δύο αδέσποτα κι απόψε.

3 Σχόλια

Filed under Διαβάζω, Εφήμερες απο-τυπώσεις, Ω! Τι κόσμος μπαμπά...

Η ιστορία ενός γλυκίσματος.

Ο Φίλιππος ο Β’ της Ισπανίας, (1527-1598), φημισμένος καλοφαγάς και λιχούδης , μια μέρα που ένοιωθε λιγούρες, κάλεσε τον ζαχαροπλάστη του παλατιού του και τον διέταξε να του φτιάξει ένα γλύκισμα, που να μη το βαρεθεί ποτέ. Ο κακομοίρης ο ζαχαροπλάστης έβαλε όλη του την τέχνη για να ικανοποιήσει τον βασιλιά του. Σε λίγες ώρες τού παρουσίασε ένα γλύκισμα που το ονόμασε «Κλαυδία». Μόλις όμως ο Φίλιππος δοκίμασε το γλύκισμα, προς μεγάλη απογοήτευση του δύστυχου ζαχαροπλάστη, ξίνισε τα μούτρα του και του είπε ότι δεν ήταν αυτό που ζητούσε.

Ο έμπειρος ζαχαροπλάστης δεν το έβαλε κάτω. Σύντομα του παρουσίασε την επόμενη δημιουργία του που – κρίμα στη ζάχαρη που ξόδεψα γαμώ την ατυχία μου- πάλι δεν άρεσε στον ουρανίσκο του μεγαλειώτατου. Την ίδια τύχη είχαν και οι επόμενες απόπειρές του. Όλα τα γλυκά του, παρά τα γεμάτα φαντασία ονόματά τους, απορρίφτηκαν από τον Φίλιππο με συνοπτικές διαδικασίες μιας μπουκιάς, βυθίζοντας τον δυστυχή ζαχαροπλάστη σε βαθιά απελπισία.

Η γυναίκα του ζαχαροπλάστη, βλέποντας τις δυσκολίες του συζύγου της και φοβούμενη μήπως γίνει χήρα πριν την ώρα της, αποφάσισε να τον βοηθήσει. Παρά τις λιγοστές γνώσεις της στην ζαχαροπλαστική, άρχισε να κάνει διάφορες δοκιμές με ζάχαρη, αλεύρι, βούτυρο κι αυγά στην κουζίνα της, χωρίς όμως να μπορέσει να φτιάξει κάτι, κατάλληλο για τον βασιλιά. Στο τέλος με τα υλικά αυτά, έφτιαξε ένα είδος αφράτου ψωμιού.

Όταν το βράδυ γύρισε στο σπίτι ο άνδρας της και το είδε, αποφάσισε να το παρουσιάσει στον Φίλιππο, μια και δεν είχε να του επιδείξει τίποτε καλύτερο. Μόλις ο Φίλιππος το δοκίμασε, άρχισε να το τρώει σαν …ψωμί. Σιγά σιγά το γλύκισμα αυτό διαδόθηκε σε όλη την καλή κοινωνία της Ισπανίας στην αρχή, και όλης της Ευρώπης αργότερα. Οι Γάλλοι το ονόμασαν «Παιν ντ’ Εσπάνιε (Pain d’ Espagne)», δηλαδή ψωμί της Ισπανίας, και με τον καιρό οι Έλληνες το έκαναν σιγά-σιγά «παντεσπάνι».

Και για την αποκατάσταση της Ιστορίας και της ιστορίας του παντεσπανιού ειδικότερα, μια τελευταία επισήμανση: η περίφημη Μαρία Αντουανέτα, (Μαρία Αντωνία Ιωσηφίνα Ιωάννα των Αψβούργων, σύζυγος του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου), ποτέ δεν εξέφρασε το αφελές ερώτημα «αφού ο λαός δεν έχει ψωμί γιατί δεν τρώει παντεσπάνι;»

Οι σύγχρονοι της ιστοριογράφοι που ελάχιστα την συμπαθούσαν, τής «φόρτωσαν» την φράση αυτή, για να τονίσουν την αδυναμία της να κατανοήσει την κατάσταση στην οποία βρισκόταν η χώρα της κατά την Γαλλική Επανάσταση.

Σχολιάστε

Filed under Διαβάζω, Ενημερώνομαι

Ένας βυζαντινός Κόπερφιλντ…

…ή πώς βγήκε η φράση : «Δεν τού καίγεται καρφί»

Όσο οι Τούρκοι έζωναν στενώτερα την Κωνσταντινούπολη, τόσο οι Βυζαντινοί πρόσεχαν και ωχύρωναν την Πελοπόννησο, για να την έχουν ως καταφύγιο. Όταν πήγε να καλογερέψει στην Πελοπόννησο ο αυτοκράτορας Ιωάννης Καντακουζηνός, περιγράφει τον Μυστρά «Σκυθίας ερημότερον». Οι επιδρομές των Σαρακηνών, οι πόλεμοι των Ελλήνων με τους Φράγκους της Αχαϊας και η αιώνια φαγωμάρα των τοπικών αρχόντων, είχαν καταστρέψει ολότελα τον τόπο. Κανείς δεν μπορούσε να βγει από το σπίτι του, ούτε μέρα, ούτε νύχτα, χωρίς να βαστά όπλα.

Οι Παλαιολόγοι έβαλαν τάξη, ειρήνεψαν τα μέρη και με τον Μυστρά, που έφτασε να έχει 40.000 κατοίκους, ζωντάνεψαν τον ελληνισμό εκείνους τους χρόνους. Παρ’ όλ’ αυτά, ολόκληρη η Πελοπόννησος κι ο Μυστράς μαζί, λίγο έλειψε να επαναστατήσουν, όταν την θέση του γενικού τοποτηρητή πήρε ο Δημήτριος Παντεχνής, άνθρωπος που παρίστανε τον θαυματοποιό. Πραγματικά ο Παντεχνής φαίνεται πως γνώριζε την τέχνη του ταχυδακτυλουργού, γιατί πολλοί σύγχρονοι του αναφέρουν πως έκανε καταπληκτικά πράγματα. Κι ένα απ΄όλα είναι, ότι εξαφάνιζε νομίσματα και χρυσαφικά μόλις τ’ άγγιζε και κατηγορούσε κατόπιν τους άλλους για κλέφτες. Επειδή έκανε πολλά τέτοια, ο λαός αποφάσισε να τον τιμωρήσει με την ποινή της παραμόρφωσης. Δηλαδή μ’ ένα πυρακτωμένο καρφί έκαναν στο πρόσωπο του τιμωρημένου διάφορα σημάδια. Το καρφί όμως που έφεραν για να παραμορφώσουν τον Παντεχνή, παρ’ όλο το έβαλαν σε δυνατή φωτιά και το άφησαν εκεί πολύ ώρα, παρέμεινε τελείως κρύο. Το παράξενο αυτό φαινόμενο τόσο πολύ τρόμαξε το πλήθος, ώστε τον παράτησε κι έφυγε λέγοντας «το καρφί δεν του καίγεται», για να μείνει από τότε παροιμιώδης φράση : «καρφί δεν του καίγεται», που στην επέκτασή της τη λέμε και για τα άτομα που αδιαφορούν για τον πλησίον τους.

(Από το βιβλίο «Λέξεις και φράσεις παροιμιώδεις» του λαογράφουΤάκη Νατσούλη)

4 Σχόλια

Filed under BookRoom, Διαβάζω

Günter Wallraff : στο πετσί του ψευδώνυμου

cover.jpgΕχουμε συνηθίσει σε ένα είδος δημοσιογραφίας (τηλεοπτικής αλλά όχι μόνο) όπου ο δημοσιογράφος εισβάλλει με ολόκληρο συνεργείο από συνεργάτες, βοηθούς, κάμεραμεν, οδηγούς μέσα στον απροστάτευτο χώρο ενός ανίσχυρου πολίτη, ο οποίος έτυχε να είναι θείος ή μπατζανάκης κάποιου τον οποίο το κανάλι ή η εφημερίδα υποπτεύεται ότι έχει κάνει κάποια αξιόποινη ή απλώς «ενδιαφέρουσα» πράξη. Κοντεύουμε σχεδόν να ξεχάσουμε ότι δημοσιογραφία σημαίνει ακριβώς το αντίθετο: Ο ρεπόρτερ εισχωρεί μόνος και αδύναμος στο χώρο των «ισχυρών» και διακινδυνεύει τα πάντα προκειμένου να βγάλει όχι την «είδηση», αλλά την κρυμμένη πραγματικότητα. Ενας απ’ τους τελευταίους ρεπόρτερ μ’ αυτή την έννοια του όρου είναι ο γερμανός Γκίντερ Βάλραφ.
Γνωστός στην Ελλάδα από την περίοδο της δικτατορίας ο Βάλραφ δεν είχε αρκεστεί να κρίνει εποικοδομητικά ή ειρωνικά το καθεστώς των συνταγματαρχών. Μετά την έρευνα που πραγματοποίησε στις ελληνικές φυλακές και τους τόπους εξορίας, είχε τολμήσει να αλυσσοδεθεί στην πλατεία Συντάγματος και να μοιράζει αντιχουντικές προκηρύξεις. Συνέχεια

Σχολιάστε

Filed under BookRoom, Διαβάζω, Εφήμερες απο-τυπώσεις, Πρόσωπα

Oταν ο Lecanes Chimenes επιστολογραφεί…

Τον Σεπτέμβρη του 1993 ο αυτοκράτορας της Ιαπωνίας Ακιχίτο έκανε επίσημη επίσκεψη στο Βέλγιο. Η γνωστή εφημερίδα Le Soir φιλοξένησε στη σελίδα αλληλογραφίας δυο επιστολές γραμμένες από γιαπωνέζους που κατοικούν στις Βρυξέλλες με θερμές ευχαριστίες για την υποδοχή που επιφύλαξαν οι αρχές στον υψηλό επισκέπτη. Ο πρώτος επιστολογράφος, ο SSO’ TUTTA ‘N TAJO, έγραφε ότι «για μας τους «γιαπωνέζους του Βελγίου» η επίσκεψη του αυτοκράτορα υπήρξε μια ευκαιρία να γίνουμε περισσότερο γνωστοί σε μια χώρα τόσο μακρινή κι αλλιώτικη απ’ τη δική μας, στην οποία όμως αισθανόμαστε σα στο σπίτι μας». Πρόσθετε μάλιστα και μια εθνική παροιμία απ’ τον ιαπωνικό βορρά: Συνέχεια

Σχολιάστε

Filed under Διαβάζω, Εφήμερες απο-τυπώσεις, Κοινωνία

Υπέρ ψευδωνύμων λόγος (1)

Έχουν περάσει πάνω από 10 χρόνια από την δημοσίευση του κειμένου αυτού από την ομάδα του «ιού» (Ελευθεροτυπία, 26/2/1995). O τίτλος του κειμένου είναι «Απόκριες στο ληξιαρχείο» και έχει σαν υπέρτιτλο «ψευδώνυμα για όλες τις δουλειές». Ίσως μετά από 50-100 χρόνια κάποιος άλλος «ιός» σε κάποιο ηλεκτρονικό (το πιθανώτερο) έντυπο ασχοληθεί ιστορικά με την μελέτη των ψευδωνύμων στα blog.

Το ψευδώνυμό μας είναι η ψυχή μας


Οταν στις 8 Μαρτίου 1887 κυκλοφορούσε για πρώτη φορά η «Εφημερίς των Κυριών», οι περισσότεροι θεώρησαν ότι πίσω από το όνομα Εύα Πρενάρ που εμφανιζόταν ως διευθύντρια του εντύπου κρυβόταν κάποιος άντρας. Ούτε που τους πέρασε από το μυαλό ότι βρίσκονταν μπροστά στον αναγραμματισμό του ονόματος της Καλλιρρόης Παρρέν, η οποία δοκίμαζε τότε τις αντοχές της αθηναϊκής κοινωνίας στις ιδέες της χειραφέτησης των γυναικών. Η ταυτότητα της Κ. Παρρέν αποκαλύφθηκε στο επόμενο τεύχος, ωστόσο ακόμη κάποιοι απρόσεκτοι μιλούν για τη σκοτεινή πρώτη διευθύντρια του περίφημου περιοδικού. Πολλά χρόνια αργότερα, ένας λόγιος αποφάσιζε να εγκαταλείψει το … μισό του ψευδώνυμο που δεν το σήκωναν πια οι καιροί: Ηταν Δεκέμβρης του 1944, όταν ο Ολμος Περάνθης (κατά κόσμον Μιχαήλ Παπαδόπουλος) ανακοίνωνε με επιστολή του στη «Νέα Εστία» ότι στο εξής θα υπογράφει ως Μιχ. Περάνθης, «πειθήνιος στη διαταγή για την παράδοση των κάθε είδους όπλων», καθώς «στη μνήμη των Αθηναίων ο όλμος συνδέθηκε άρρηκτα με εικόνες φρίκης και ερειπίων». Συνέχεια

5 Σχόλια

Filed under Διαβάζω, Εφήμερες απο-τυπώσεις