Category Archives: Πρόσωπα

Αναζητώντας γυμνοί την έμπνευση…

Πολλοί συγγραφείς όταν γράφουν ένα βιβλίο ξεγυμνώνουν την ψυχή τους και μας αποκαλύπτουν τον εσωτερικό τους κόσμο.
Υπάρχουν όμως και κάποιοι διάσημοι συγγραφείς οι οποίοι για να μπορέσουν να γράψουν τα αριστουργήματά τους, ξεγύμνωναν πρώτα το σώμα τους και μετά την ψυχή τους.
victor-hugo.jpgΟ Βίκτωρ Ουγκό, ο μεγάλος αυτός Γάλλος ποιητής, μυθιστοριογράφος και δραματουργός , ο συγγραφέας της «Παναγίας των Παρισίων» και των «Αθλίων», όταν κάποια στιγμή αισθάνθηκε ότι μπλοκάρει η συγγραφική του έμπνευση, σκαρφίστηκε ένα τέχνασμα προκειμένου να πιέσει τον εαυτό του να ξαναγράψει. Διέταξε τον υπηρέτη του να του κρύψει όλα τα ρούχα και να τον αφήσει γυμνό , παρέα μόνο με την πένα και τα χαρτιά του, ώστε να μην έχει τίποτε άλλο να κάνει παρά να στρωθεί στο γράψιμο. Συνέχεια

8 Σχόλια

Filed under Διαβάζω, ΛογοΤΕΧΝΗματα, Πρόσωπα

Η Τάμτα και η άλλη…

Η Τάμτα είναι γνωστή, αναγνωρίσιμη, διάσημη. Αν και είναι ειρωνεία να το λες για κάποιον που αφήνει το επώνυμό του στην άκρη και γίνεται γνωστός μόνο με το μικρό του όνομα, η Τάμτα είναι όπως συνηθίσαμε να λέμε «επώνυμη».Δροσερή, καλλίγραμμη και καλλίφωνη, η νεαρή από την Γεωργία της πάλαι ποτέ κραταιάς Σοβιετικής Ένωσης, έγινε γνωστή στη χώρα μας μέσα από το μουσικό διαγωνισμό του MEGA «super idol» και πολύ γρήγορα έκανε τα δικά της βήματα στο χώρο του λαϊκοπόπ τραγουδιού. Τις τελευταίες βδομάδες το όνομά της παίζει πολύ δυνατά στα μέσα μαζικής αποβλάκωσης ενημέρωσης, μια που-αποκλείεται να μη το μάθατε-έχει θέσει σοβαρή υποψηφιότητα για να εκπροσωπήσει την ΕΡΤ στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision. Η Τάμτα βιώνει στην Ελλάδα, το δικό της παραμύθι της Σταχτοπούτας πάνω στις λαμπερές πίστες και στα πολύχρωμα εξώφυλλα περιοδικών και δίσκων και μακάρι να μη δει την καριέρα της να μεταμορφώνεται ξανά σε…κολοκύθα. Συνέχεια

29 Σχόλια

Filed under Εφήμερες απο-τυπώσεις, Κοινωνία, Πρόσωπα

Günter Wallraff : στο πετσί του ψευδώνυμου

cover.jpgΕχουμε συνηθίσει σε ένα είδος δημοσιογραφίας (τηλεοπτικής αλλά όχι μόνο) όπου ο δημοσιογράφος εισβάλλει με ολόκληρο συνεργείο από συνεργάτες, βοηθούς, κάμεραμεν, οδηγούς μέσα στον απροστάτευτο χώρο ενός ανίσχυρου πολίτη, ο οποίος έτυχε να είναι θείος ή μπατζανάκης κάποιου τον οποίο το κανάλι ή η εφημερίδα υποπτεύεται ότι έχει κάνει κάποια αξιόποινη ή απλώς «ενδιαφέρουσα» πράξη. Κοντεύουμε σχεδόν να ξεχάσουμε ότι δημοσιογραφία σημαίνει ακριβώς το αντίθετο: Ο ρεπόρτερ εισχωρεί μόνος και αδύναμος στο χώρο των «ισχυρών» και διακινδυνεύει τα πάντα προκειμένου να βγάλει όχι την «είδηση», αλλά την κρυμμένη πραγματικότητα. Ενας απ’ τους τελευταίους ρεπόρτερ μ’ αυτή την έννοια του όρου είναι ο γερμανός Γκίντερ Βάλραφ.
Γνωστός στην Ελλάδα από την περίοδο της δικτατορίας ο Βάλραφ δεν είχε αρκεστεί να κρίνει εποικοδομητικά ή ειρωνικά το καθεστώς των συνταγματαρχών. Μετά την έρευνα που πραγματοποίησε στις ελληνικές φυλακές και τους τόπους εξορίας, είχε τολμήσει να αλυσσοδεθεί στην πλατεία Συντάγματος και να μοιράζει αντιχουντικές προκηρύξεις. Συνέχεια

Σχολιάστε

Filed under BookRoom, Διαβάζω, Εφήμερες απο-τυπώσεις, Πρόσωπα

Ο Μποστ και οι (αντι)-διαφημίσεις του

Το παρακάτω απόσπασμα αναφέρεται στην ιδιαίτερη σχέση του πολυτάλαντου Μποστ με τον κόσμο της διαφήμισης

Το '61 έχει ξαναρχίσει και τη διαφήμιση. Είναι η δεύτερη φορά που ασχολείται μ' αυτήν και όλα μα όλα του πάνε καλά. Κάνει διαφήμιση με λυμένα χέρια.
Οι διαφημίσεις του βέβαια μόνο διαφημίσεις δεν είναι αν τις συγκρίνει κανείς με τις διαφημίσεις που παρουσιάζονται την ίδια εποχή. Αν τις δει κανείς με τα μάτια ενός διαφημιστή, καταργούν όλους τους κανόνες που διδάσκουν οι σχολές.
Οι τίτλοι του λένε άλλα αντ' άλλων. Τα κείμενά του είναι "αντιδιαφημιστικά", δηλαδή περιγράφουν γενικόλογα και χωρίς να τονίζουν τις ιδιότητες των προϊόντων, υπόσχονται εξωφρενικές ιδιότητες, παραποιούν την αλήθεια, παραβαίνουν τους άγραφους τότε κώδικες δεοντολογίας, είναι ανορθόγραφα και ασύντακτα. Δυσκολεύουν τον αναγνώστη, γιατί τον αναγκάζουν να γυρίζει γύρω γύρω την εφημερίδα ή το περιοδικό για να μάθει τι λέει η διαφήμιση. Συνέχεια

6 Σχόλια

Filed under Πρόσωπα

Ο Μποστ, ο αχταρμάς και ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος …

Με αφορμή την επέτειο της άλωσης, όχι όμως τόσο πολύ μέσα στο πνεύμα των ιστορικών γεγονότων. Κάποιοι άλλοι θα γράψουν καλύτερα για την άλωση. Εδώ βλέπουμε το θέμα, μέσα από την ματιά του Μποστ.

Μποστ- Παλαιολόγος

« Οι εκδόσεις "Ατλαντίς" των αδελφών Πεχλιβανίδη τον χρησιμοποιούν ήδη σαν μόνιμο εικονογράφο βιβλίων. Το 1953, ενώ στο συγκρότημα της "Καθημερινής" τον χρησιμοποιούν για να κόβει αποδείξεις βιβλιοδεσίας, η "Ατλαντίδα" του αναθέτει την εικονογράφηση- κόμικ θα λέγαμε σήμερα- του "Κωνσταντίνου Παλαιολόγου".

Γράφει ο ίδιος για εκείνη τη δουλειά – σταθμό στην καριέρα του ως εικονογράφου: Συνέχεια

Σχολιάστε

Filed under Πρόσωπα

«Μπέμπη, πρόσεχε μπρε! Μη μπλέξεις με κομμουνιστές».

Αυτές τις μέρες μπόρεσα να διαβάσω το βιβλίο-λεύκωμα "Μποστ" που εξέδωσε η θεατρική εταιρία Στοά του Θανάση Παπαγεωργίου για τον αείμνηστο Μέντη Μποστανζόγλου. Το βιβλίο επιμελήθηκε ο γιός του Κώστας Μποσταντζόγλου. Μερικά πράγματα που μού έκαναν μεγάλη εντύπωση θα τα μοιραστώ μαζί σας.


«Ας ξαναγυρίσουμε όμως στο '64. Ο Μποστ με το έργο του τιμά την Αριστερά και η Αριστερά τον τιμά και εκείνη συμπεριλαμβάνοντάς τον στο ψηφοδέλτιο της ΕΔΑ μαζί με τον Μίκη, τον Βάρναλη, τον Ρίτσο και τον Λειβαδίτη. Αποτυγχάνει. Δεν βγαίνει βουλευτής.

Εν τω μεταξύ, η μάνα του που την υπεραγαπά, περνά δύσκολες ώρες τυφλή και άρρωστη στο νοσοκομείο. Συνέχεια

Σχολιάστε

Filed under Πρόσωπα

«Ζ»

Tριάντα χρόνια πριν, ξημερώματα Σαββάτου, πρωτομαγιά του 1976, ο Αλέκος Παναγούλης άφηνε την τελευταία του πνοή, θύμα ενός παράξενου αυτοκινητιστικού ατυχήματος ,που μέσα στο κλίμα εκείνης της εποχής άφηνε βαρειές υποψίες ότι δεν ήταν ένα "τυχαίο" ατύχημα. Ο βουλευτής τότε Αλέκος Παναγούλης ερευνούσε τα αρχεία της ΕΣΑ και το γεγονός αυτό ήταν φυσικό να συνδεθεί με το τροχαίο. Στο πεδίο του Άρεως, όπου γινόταν η πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση, χιλιάδες άνθρωποι όταν ανακοινώθηκε η είδηση του θανάτου του τον αποχαιρέτησαν τραγουδώντας το «Πέσατε θύματα αδέλφια εσείς…» Ήταν η μέρα που τα λουλούδια της πρωτομαγιάς βάφτηκαν με το αίμα του Παναγούλη.Ήταν η μέρα που ο Αλέκος Παναγούλης άρχισε να το μοιράζεται με τον Γρηγόρη Λαμπράκη το "Ζ" της Ιστορίας.

7 Σχόλια

Filed under Πρόσωπα